ดัชนีมวลกาย (BMI) คือค่าตัวเลขอย่างง่ายที่เชื่อมโยงน้ำหนักกับส่วนสูงเพื่อประเมินไขมันในร่างกาย หมวดหมู่มาตรฐานได้แก่: น้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์: < 18.5 — น้ำหนักปกติ: 18.5 – 24.9 — น้ำหนักเกิน: 25 – 29.9 — โรคอ้วน: ≥ 30

BMI ถูกใช้อย่างแพร่หลายเพราะรวดเร็วและง่ายดาย (ต้องการเพียงส่วนสูงและน้ำหนัก) ไม่มีค่าใช้จ่าย (ไม่ต้องใช้อุปกรณ์) และมีประโยชน์ในการคัดกรองความเสี่ยงต่อสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับน้ำหนัก ช่วยระบุความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของโรคหัวใจ เบาหวานชนิดที่ 2 และความดันโลหิตสูง

BMI มีประโยชน์แต่ไม่สมบูรณ์แบบ ไม่สามารถแยกแยะระหว่างไขมันกับกล้ามเนื้อ — นักกีฬาที่มีกล้ามเนื้อมากอาจถูกจัดว่า “น้ำหนักเกิน” นอกจากนี้ยังละเลยการกระจายตัวของไขมัน และไม่คำนึงถึงอายุ เพศ หรือเชื้อชาติอย่างเพียงพอ ไม่เหมาะสำหรับเด็ก ผู้สูงอายุ หญิงตั้งครรภ์ และนักกีฬา BMI เป็นเครื่องมือคัดกรอง ไม่ใช่การวินิจฉัย

BMI ถูกใช้ในหลายบริบท: ในด้านสาธารณสุขสำหรับการคัดกรองเบื้องต้นและระบุผู้ป่วยที่มีความเสี่ยง ; ในด้านสุขภาพสาธารณะเพื่อติดตามแนวโน้มโรคอ้วนและเปรียบเทียบข้อมูลระหว่างประเทศ ; ในด้านฟิตเนสเป็นจุดเริ่มต้นก่อนการประเมินอย่างละเอียด ; และบางครั้งในด้านประกันภัยในแบบจำลองการประเมินความเสี่ยง