Wskaźnik masy ciała (BMI) to prosta wartość liczbowa, która odnosi wagę do wzrostu w celu oszacowania zawartości tkanki tłuszczowej. Standardowe kategorie to: Niedowaga: < 18,5 — Prawidłowa masa ciała: 18,5 – 24,9 — Nadwaga: 25 – 29,9 — Otyłość: ≥ 30.

BMI jest powszechnie stosowany, ponieważ jest szybki i prosty (wystarczy wzrost i waga), niekosztowny i przydatny do przesiewowego wykrywania zagrożeń zdrowotnych związanych z masą ciała. Pomaga identyfikować zwiększone ryzyko chorób serca, cukrzycy typu 2 i nadciśnienia tętniczego.

BMI jest przydatne, ale nie jest doskonałe. Nie rozróżnia tłuszczu od mięśni — umięśniony sportowiec może być sklasyfikowany jako osoba z „nadwagą”. Nie uwzględnia rozkładu tłuszczu ani nie bierze pod uwagę wieku, płci ani pochodzenia etnicznego. Nie jest idealne dla dzieci, osób starszych, kobiet w ciąży ani sportowców. BMI to narzędzie przesiewowe, a nie diagnoza.

BMI jest stosowany w wielu kontekstach: w opiece zdrowotnej do wstępnego badania przesiewowego i identyfikacji pacjentów zagrożonych chorobami przewlekłymi ; w zdrowiu publicznym do śledzenia trendów otyłości i porównywania danych między krajami ; w fitness jako punkt wyjścia przed bardziej szczegółowymi ocenami ; a czasem w ubezpieczeniach w modelach oceny ryzyka.